Revolutie.
Een nieuw tijdperk breekt aan, het is alsof de hemel zich openscheurt en het licht naar beneden dondert met destructieve kracht.
Alsof mijn leven weer veranderd.
Ik ben me zeker bewust van de hoeveelheid tijd die erover heen gaat. Heel weinig tijd.
Maar het voelt zo goed.
Zo goed.
Alsof mijn leven beter is zonder haar.
Nee, dat is het niet.
Het is beter met jou.
Alsof je heel zachtjes rozenblaadjes door mijn koude, kille, donkere winterwegen blaast.
Héél zachtjes.
En hoe kan ik zo snel weer zo ontzettend weg zijn van iemand?
Van jou.
Het lijkt alsof mijn hart opnieuw begint met kloppen als ik over je nadenk, alsof hij weer leert lief te hebben
als ik met je praat.
Alsof je mijn bril schoonmaakt.
En ik weer kan kijken.
Naar het leven, en in mijn ziel.
Alles is opeens zo zichtbaar.
Nu dat jij er bent.
Ik ben echt niet van plan om zo snel
verliefd op je te worden.
Maar wat als ik er niks aan kan doen?
En dan gaat het vanzelf.
En dan maak je mij blij.
Maak ik jou ook blij?
Ik vind je leuk.
Jij mij ook?
Spanning, als ik aan je denk.
Wat als ik het verpest.
Wat als je me toch niet zo leuk vind.
Toch niet zo erg als dat je dacht.
Of als ik hoopte.
